Laat het maar gewoon gebeuren…

e52

Ouch! al bijna 3 jaar geen activiteit meer op deze site…. en dat, dat weet elke blogger, is killing. Dan ben je stuk… Dan hoor je er niet meer bij.

Southern Omelet de stilste ? Nou… niet helemaal.

Al geruime tijd is ie te vinden als columnist op de nieuws-site e52…. een online journalistiek platform voor Eindhoven dat bovendien eenmaal per maand als hardcopy-krant te vinden is op diverse lokaties in de stad. Op lokaties waar ook je ook je Uit in Eindhoven copy op pikt (Oude Rechtbank – Pand P – HTC – ….. Zoekt en ge zult vinden). Wees er snel bij, want ze vliegen de zaak uit.

Van je maandelijkse blik op Eindhoven – vertrouwde Southern Omelet-style – ben je slechts 1 click verwijderd (deze click).
Voor een geprinte column -leuk voor bijvoorbeeld op het toilet-  loop je maandelijks effe de stad in om de krant op te pikken. Koffietje erbij… ben je helemaal het mannetje

Reacties kun je overigens op ook nog steeds op deze site achterlaten. Positief en negatief – opbouwend en afbrekend.

Deze site blijft gewoon bestaan en zal wellicht weer activiteit gaan tonen. Vroeg of laat.

Laat het maar gewoon gebeuren….  catch you on the flipside

Posted in Geen categorie | Leave a comment

Het Wonder van Eindhoven

Lief Amsterdam,

Ik was benieuwd. Verbaasd, Verrast. U gaat uzelf een gehele week in het teken stellen van mijn stad, mijn Eindhoven.
Eindhoven, een stad ooit uitgeroepen tot meest saaie van Nederland, werd eigenlijk alleen gewaardeerd door de inwoners zelf. Door de mensen die terdege beseften dat er geen reden bestaat voor toeristen om een lang weekend in hun stad te vertoeven. Door de mensen die er wáren, niet door hen die slechts langs kwamen. Door de mensen die de kleine dingen van deze dorpse stad kenden en… wisten te waarderen.

Ik was gefascineerd. Wat beweegt een andere, zelfs grotere stad om zichzelf zo weg te cijferen door te koketteren met een ander? Dat zou in mijn ogen slechts attractief zijn wanneer U Uzelf zou kunnen verbeteren door het imago van de ander. Een stad die een dergelijk tactische manoeuvre maakt, zou zelf weinig te bieden moeten hebben. Althans, dát was mijn hypothese.

Mijn verwondering bleef me bezig houden en ik besloot de stoute schoenen aan te trekken en eens een kijkje te gaan nemen in deze host-stad: Uw Amsterdam.

Mijn aankomst gaf weinig uitsluitsel; dezelfde grootstedelijke graffiti en industrie zodra de trein het centrum naderde. Het overvolle station deed niets af aan het CS van Eindhoven. Was wellicht nog enigszins grootser en mondainer van opzet. Buiten gekomen bespeurde ik een mengelmoes van nationaliteiten. Echter niet indrukwekkend minder dan de Chinese, Carribische, Noord-Afrikaanse culturen die men ontmoet wanneer je het Eindhovense Stationsplein betreedt. Zeker niet minder drukte, fietsen of taxi’s. Wellicht enigszins meer…

Mijn verbazing bleef. Niks duidde er in eerste instantie op dat deze stad er zó minder toe deed dat het ons Eindhovense imago benodigde had om zichzelf nationaal op de kaart te zetten. Leuke grachten met pittoreske bruggetjes die het Dommel-bruggetje over Stratumseind zelfs doen vervagen. Een rosse buurt die meer hoeren en nachtclubs herbergt dan het Baekelandplein en de Edisonstraat bij elkaar. Een centraal gelegen Leidsche plein dat zich best kan meten met de Eindhovense Markt. Goed, een concentratie als op Stratumseind is moeilijk te evenaren, maar uw nachtleven mag er zeker zijn.

Uw lokale voetbaltrots Ajax is lang niet meer dezelfde als in de Gloriejaren ’70, maar bij tijd en wijlen kunnen ze nog immer mee in de nationale competitie. Ook zij moeten zich beseffen dat de Eindhovense hegemonie iets is van tijdelijke aard, zoals de laatste seizoenen zelfs is gebleken. Iets van ups and downs. Voelt u niet bedreigd. Zo zit voetbal in elkaar. Een stadion midden in Uw stadcsentrum i.p.v. op steenworp afstand van de provinciegrens met Utrecht, zou Ajax een wat meer warme volkse voetbalsfeer kunnen meegeven, maar ook ik begrijp dat zoiets historisch dient te groeien. Dat herstelt men niet met terugwerkende kracht.

Okay. U kunt geen technologische revoluties overleggen. Geen eerste TV-signalen, geen uitvinding van een audiocassette of een cd speler. Geen rock-cultuur als er in het zuiden heerst. Geen industrieel erfgoed dat naadloos in de huidige moderne tijd ingepast wordt. Niet pronken met een technologie-sector die de de basis vormt voor meer dan 80% van de huidige wereldwijde technologieën.  Goed, Holleeder en consorten hadden hun eerste pijlen gericht op  Philips-topman Wisse Dekker.  Dat wil echter geenszins zeggen dat Heineken’s ontvoering minder impact had.

Maar kom, er kan er maar één de slimste zijn. Soms moet u tegen uw verlies kunnen.
Alles in acht genomen lijkt mij toch de enige conclusie dat u geen énkele reden heeft voor een Calimero-syndroom.

Mijn advies voor U, voor Amsterdam: Geloof in uw eigen kunnen en probeer een eigen identiteit neer te zetten. U zult zien dat U een heel eind zult komen. Dit geschuur tegen Eindhovens succes heeft u niet per definitie nodig.

Ik zal aanwezig zijn in het weekend van 16 februari. Kijk erg uit naar het ‘Wonder van Eindhoven’ in uw prachtige Paradiso, de Effenaar van het Westen. Ik hoop dat U daarna daadwerkelijk het licht ziet.

 

 

 

Voor meer info: http://www.wondervaneindhoven.nl/

Posted in Geen categorie | 1 Comment

Rooie Frans & The Rocking Rebels – Trilogy – Epiloog

Na enkele maanden je trilogie weer eens doorgelezen: het blíjft vet (net as ik..)

Allereerst mijn excuses voor mijn late reactie op deze Top-Trilogie. Als je het zo allemaal op een rijtje ziet staan, is het inderdaad verdommes indrukwekkend, MAAR het is zeker niet alleen aan mij te danken dat Eindhoven zo op de kaart is gezet.. Veel Rebels van het eerste uur zijn nog steeds actief in de Rock ‘n Roll, méér en fanatieker als mij. Zonder deze Kanjers (Lange Kees, Gestel, D’n Amsterdammer, Bobby, Ger, etc. etc.) hadden de Rocking Rebels niet alleen minder groot geweest, maar waarschijnlijk zelfs niet bestaan.. Dus ik ben blij met deze kans, om op hun importantie te kunnen wijzen.

Die zwarte bladzijden in mijn leven zijn PUUR ‘n persoonlijke aangelegenheid. Dat stond zo ver van de Rebels af, en mag de groep nooit aangerekend worden. De LEIDER was ‘n domme hond, NIET de Rebels! Val mij lastig met verwijten: terecht. Maar niet mensen die er helemaal los van staan.

Tenslotte was ik overweldigd door alle reacties.. Prachtig. Sommige zó warm en gemeend dat ik er tot tranen toe geroerd was. Dat deed meer goed als ‘n klap geld! En Trots, dat wij, als bende “snotneuzen” Eindhoven Rockcity op de kaart hebben gezet, en zó hard hebben gestampt, dat het nu nog steeds doordreunt!

En aan de auteur: B, ge bent ‘n zware tofferik met ‘n gouwe pen.. Hulde. X

TC Frans “

Posted in Geen categorie | 8 Comments

Rooie Frans & The Rocking Rebels – Trilogy Part III – (Final Episode)

“Die Rooie trekt alleen nog maar sensatiezoekers”

In Eindhoven weten ze heel goed dat we geen schatjes zijn” zegt Frans in ED. Ook na het gloriejaar 1980 blijven de Rebels de kranten halen. Aanhoudingen, geweldsdelicten, mishandelingen. Een greep uit de krantenknipsels uit die periode: “Eén van hen sloeg de ruit in van een politiebus”, “Weer leden Rebels aangehouden”, “Inbrekersbende opgerold”, “Klap met bijl bij caféruzie in Amsterdam”, “Rock-and-Rollers houden huis in Eindhovens Café”

Zijn recente eigen comment  op Trilogie part 2 laat niets aan duidelijkheid te wensen over: “We waren teringlijers, dat moge duidelijk zijn

In 1984 meldt Frans het ED dat hij denkt dat ie wel veranderd is. “Rustiger, meer nadenken. De mensen denken als ik de kroeg binnenloop dat ik een bar uit de grond trek, een vat bier leegzuip, in mijn eentje het hele café leeg sla en wegga zonder te betalen”

Het was een reactie op een celstraf die tegen hem geëist wordt in Februari ’82: vijf maanden wegens uitlokken van gewelddadigheden en mishandeling. “Rocking Rebels maken Stratumseind onveilig” weer over de hele breedte van het ED. Tijdens carnaval waren er diverse vechtpartijen geweest en was de boel in cafés Big Ben en Hoofdzaak kort en klein geslagen.

De ex-leider van de inmiddels opgeheven groep” staat er in het artikel evenals “de officier van justitie zei blij te zijn dat de groep was opgeheven omdat men doodsbang was in Eindhoven. Want de Rocking Rebels namen meestal rotzooi en ellende mee”.

In 1984 valt er een dode bij een steekpartij. De barkeeper van De Vlucht wordt dodelijk geraakt in de hals. “D’n Billy” had het wapen even daarvoor van Frans gekregen en haalde ermee uit toen hij woorden kreeg aan de bar van De Vlucht.

Meer en meer vervreemde de Rebels van de oorspronkelijke Rock n Roll groep. De spirit was uít de Rocking Rebels. Het was langzaamaan doodgebloed. “The higher you get the deeper you fall” zegt Frans er nu over. “Ik had ‘n fijne ploeg maar ik heb de fout gemaakt om er meer en meer sensatiezoekers bij te krijgen. Ook kwamen er meer en meer vrouwen bij, aanhang. Er ontstond tweespalt. Ouwe rebels stapten eruit. Ik heb er spijt van. Ik was gewaarschuwd dat het meer en meer om sensatie leek te gaan en dat de Rock n Roll meer naar de achterkant geduwd werd. Het was meer een knokploeg geworden. Helaas zag ik dat te laat”

 

Zwarte bladzijde

“Toen ik Judith doodschoot….” Hij is er heel openhartig over. “Het had NOOIT mogen gebeuren.” Zesentwintig  was hij toen hij veroordeeld werd voor doodslag. In een waas  was het gebeurd. In het Rebels dagboek zijn de bladzijden met de betreffende krantenartikelen zwart. Pikzwart. Frans werd wederom landelijk nieuws: “Even mijn shag pakken zei Rooie Frans, maar hij bedoelde zijn geweer” kopte De Telegraaf in Februari 1986.

Tegen Frans wordt tien jaar geeist voor moord. Een spectaculaire foto van een gearresteerde “26-jarige Rooie Frans van D” begeleidt het artikel: onder schot gehouden door een arrestatieteam op de speciaal daarvoor afgesloten A2 nabij Weert .

Het is de grootste fout die ik in mijn leven ooit gemaakt heb”. “Ik lig  er ooit nog wel eens wakker van, dan lig ik te huilen. Als het nou iemand geweest was die ‘t verdiend had…. “

In de vroege ochtend, 2 november 1985, reed Frans in een opwelling met zijn jachtgeweer naar de Edelweisstraat in Stratum. Daar waar zijn ex-vriendin woonde, die hem enkele maanden daarvoor had verlaten. “Met een handdoek over het wapen liep ik de hal in. Als ik de handdoek weggooi begint ze als een idioot te schreeuwen en aan de loop te trekken. Ik schiet dwars door de deur heen, schuin linksboven. Ik weet nog dat ik dacht dat ik niémand wilde raken. Op dat moment komt haar 19-jarige vriendin Judith de trap af  en krijst tegen me Waar ben je godverdomme mee bezig. Na over en weer geschreeuw schreeuwt ze ‘schiet dan, schiet dan lul!’  En ik schoot… Ik schrik meteen omdat ik besef dat ik op een mens heb geschoten. Op een levend mens! Ik zie nog dat Judith terug naar boven loopt. Mijn ex wordt hysterisch en probeert de politie te bellen. Ik ruk de telefoon kapot en ben voor haar gaan zitten met de loop in mijn eigen mond. “Niet hier, niet hier!” schreeuwt ze. Ik heb daar toen vanaf gezien en ben terug naar mijn auto gegaan. Gaan rijden. Zo ver als ik kon. Ik kon alleen maar aan Judith denken.

Een spectaculaire politie-achtervolging ingezet wordt op de A2. Twee uur lang waren de rijbanen bij Thorn afgesloten voor alle verkeer. Er dreigde over en weer geschoten te worden. Uiteindelijk geeft Frans zich over. In de arrestatiewagen blijft hij vragen naar Judith, maar krijgt geen antwoord. “Wanneer ik later hoorde dat ze dood was ben ik volledig doorgeflipt. Wilde mijn polsen doorsnijden. Twee morfinespuiten waren nodig me down te krijgen.”

Natuurlijk kwam de moord hard aan in Eindhoven. De broer van Judith, een skinhead, liep rond met wraakgevoelens. Er bestond al langer een haat-liefde verhouding tussen de Rebels en de Skinheads en de hele skinhead-scene veroordeelde Frans. Uiteindelijk was het Frans’ oom, tevens bokstrainer van Judith’s broer, die waarschuwde voor een vicieuze cirkel, een wild west in Eindhoven, die zou ontstaan bij een wraakactie. De Rebels hadden ‘n jaar daarvoor, tijdens de crematie van een verongelukte skinhead een enorme bos rozen neergelegd. In de oude kenmerkende zwartleren Rebel-jasjes.

Achteraf is Frans dankbaar voor het vonnis, 6 jaar en onvoorwaardelijke tbs, want hij weet zeker dat het anders vaker fout zou zijn gegaan. Uiteindelijk heeft hij twee jaar in Scheveningen gezeten en de rest van de tijd in een kliniek bij Utrecht.

Utrecht en Eindhoven

Na zijn TBS blijft Frans in Utrecht. In een volkswijk want daar voelt hij zich het meest thuis. Net zoals in zijn jeugd aan het Rembrandtplein in Tongelre. De Tijd besteedt in 1984 een uitgebreid artikel aan de Eindhovense volksbuurt. Frans wordt genoemd in de eerste zinnen “Tongelre…Niemandsland, een gevaarlijk terrein… een buurt die in feite het hele maatschappelijk spectrum herbergt, van de familie Philips tot Rooie Frans….  De Tongelresestraat als scheiding tussen de klassen; villawijk vs. arbeiderswijk.`Van Spontaniteit to Kouwe Kak” kopt De Tijd

“De mensen hier in Utrecht zijn een mooie kruising tussen Amsterdammers en Eindhovenaren: Bijdehand maar wel warm en gastvrij”

Hij denkt niet meer terug te verhuizen naar Eindhoven. “Als ik in Eindhoven thuis zit komen ze aan mijn deur en moet ik weer de kroeg in…. Da’s hier in Utrecht niet zo. Hier zit ik rustiger” Bovendien heeft hij inmiddels zijn plek gevonden in Utrecht en in de tattoo-wereld.. Heeft zelf niet veel getatoeëerd maar geldt toch als een autoriteit in de scene en treedt regelmatig op als jurylid of presentator. Ook in het “Eindhoven City Tattoo Boek” komt Frans aan het woord. Dit boek heeft hij eens geschonken aan een kameraad die hij bezocht in Angel Place, honk van de Hells Angels. Frans had nog een oude foto van die kameraad in de begindagen van de Amsterdamse Hells Angels en zoekt hem op in Rebels Place in Amsterdam “Jij zag er op die foto zo ruig uit dat je nooit Angel had hoeven worden. Gij had zo bij de Rebels gekunt”.

In Eindhoven heeft hij nog veel goede vrienden. “Als ik nou in Eindhoven kom is dat ‘n warm bad – d’n Aftrap bijvoorbeeld daar loop ik graag nog binnen”

Zelfs de politie in Eindhoven groet hem als ze hem zien. “Een paar jaar geleden kwam ik van Stratumseind af en was mijn hond vergeten in de kroeg. De politie groet mij, komt mijn hond terugbrengen en zeggen dat ze extra man politie moeten inzetten als ik besluit weer in Eindhoven te gaan wonen”. Het is altijd een spelletje geweest tussen hem en de politie.

 

 

 

 

 

 

Legende

Op het internet, en in het geruchtencircuit, is wel eens verschenen dat Rooie Frans dood is. Dat hij zich opgehangen zou hebben, uit spijt. . “Vroeger zou ik aan de deur gestaan hebben; nu lach ik erom”.  Het hangt zelfs als ingelijste tekst op zijn toilet ‘Elvis leeft! Rooie Frans leeft!

Een keer zit  hij aan de bar en een jongen vertelt hem dat hij Rooie Frans kent… niet wetende tegen wie hij praat.

Het hoort allemaal bij de legende die Frans omgeeft. Leider van de Rocking Rebels. Internationaal bekend. Rock & Roll op zijn allerhevigst. Geweld, inbraak, dealen, afpersing, niks ging deze bende te ver.(* Soeps)

Tijdens zijn verblijf in de gevangenis van Scheveningen ontving hij een enveloppe van een oude kameraad uit de Rebel-periode die inmiddels ‘in de Here is gegaan’. “Het zij je vergeven” is er in de enveloppe te vinden. Frans neemt het ter kennisgeving aan maar er verder niets mee; “Only Elvis can judge me” 

Frans – Bedankt voor je gastvrijheid en prachtige meeslepende manier van verhalen – Take Care !

Naar Trilogie Part 1               Naar Trilogie Part 2 

 

Posted in Geen categorie | Tagged , , , , , , | 26 Comments

Rooie Frans & The Rocking Rebels – Trilogy Part II

Naar Deel I van de Trilogie

Allen voor één – Één voor allen

Frans was 18 jaar oud toen hij de aanval op de Feyenoord-supporters inzette en daarmee de Rocking Rebels in het leven riep. Zijn daadkrachtige actie die middag op de Piazza en zijn karakter, opvliegend maar vooral snel met zijn mond en met zijn vuist, maakten hem de onbetwiste leider van de Rebels. Hij zorgt voor een hechte kameraad-schap binnen de groep. Broederschap, voor elkaar door het vuur gaan, dat staat centraal bij de Rebels. Uit Eindhoven Rockcity Tattoo “Frans is zeg maar een bendeleider met fatsoen, met kameraadschap en respect hoog in het vaandel” Ook voor wat betreft commitment; eerst komen de Rebels, dan pas familie en verkering. “Allen voor één. Één voor allen” staat er ergens in het boek – een heel klein krantenknipsel, maar alleszeggend over de cultuur die er op dat moment heerst en die strak bewaakt wordt door Frans. De Rebels, met Frans als voorzitter, zijn strak georganiseerd. Zeker in vergelijking met bijvoorbeeld de Bennekel Boys, die niet zo zeer aan regels doen. Zijn rode haar gaf hem de bijnaam Rooie Frans. Inmiddels een begrip.

‘Het is een hechte groep herkenbaar aan hun symbolen. Met een leider. Met reglementen. Zelfs met een soort ballotagecommissie’ (DE Tijd, 1980).  Net zoals bij de Hells Angels gold er een proeftijd, een soort hangaround- en prospect periode. In die periode diende je te bewijzen dat je er helemaal voor gaat, eensgezindheid. Eerst gaan, dan pas nadenken werd een bekend motto. Als er na 3 maanden minimaal 3 rebels tegen je komst waren dan werd je geen lid. Na de drie maanden proeftijd kreeg je wel een zwartleren Rebel-jack, maar mocht je er het logo en de letters nog niet opzetten. Die moest je verdienen. Het

“Een keer kwam er een neger het clubhuis binnengelopen en wilde lid worden. Enkelen probeerden hem eruit te werken, maar ik heb dat tegengehouden. Die jongen had zoveel lef om hier binnen te gaan. Die had ballen!”. Vrouwen kwamen er in eerste instantie niet bij , later wel maar “dat was dom want het leidde alleen maar tot tweespalt”was buitenstaanders ten strengste verboden zo’n jack te dragen.

Een interview met de Rebels in De Tijd (1980) geeft een beeld van de samenstelling van de groep: “Scholieren heb je erbij, maar dat zijn dan vaak hardnekkige spijbelaars, lui die thuis uit de boot gevallen zijn. Werklozen zijn erbij. En jongeren met slecht werk, zwart werk, zwaar werk: straatmakers, bouwvakkers, chauffeurs, dakdekkers

Kenmerkend voor het gevoel van eenheid en kameraadschap binnen de groep is misschien ook wel het vaste ritueel van de Rebels om bij concerten of meetings waar het nummer Dixie van de, eveneens Eindhovense, band Mac Taple gespeeld of gedraaid wordt massaal met een vuist in de lucht mee te zingen. Meer dan eens was het nummer ook het beginteken van een massale knokpartij.  Zoals tijdens een Rock & Roll meeting in Engeland waar Rebel ‘The Kid’ in elkaar geslagen werd. Wat heet, hij was bijna doodgeslagen. De Rebels zijn natuurlijk uit op wraak en willen direct verhaal halen maar Frans weet iedereen zover te krijgen om niet gelijk terug te slaan, maar geduld te hebben tot het juiste moment zich aandient. Het heeft natuurlijk geen zin om de vechtpartij reeds op vrijdag in te zetten. Eerst even 2 dagen feesten en dan op zondagavond ”erop ”. Zodra Dixie gespeeld wordt gaan de vuisten in de lucht en gaan alle remmen los. Iedereen waarvan de Rebels denken dat hij ook maar iets te maken zou kunnen hebben met het in elkaar slaan van hun maat krijgt er ongenadig van langs.

“Rauwer, zoals de Hells Angels”

Voor TV-opnamen van een Veronica-documentaire is regisseur Popma op zoek naar de Rock ‘n Roll beleving in Nederland. En hoewel in bijna alle grote Nederlandse steden groepen jongelui zijn die deze stijl aanhangen, richt het programma zich op Amsterdam én op Eindhoven. Want daar had je respectievelijk de Bopcats en de Rocking Rebels. “In heel Nederland heb je Rock and Roll groepen. In Eindhoven heb je echte bendes”.

Marc, de leider van de Amsterdamse Bopcats schildert in die uitzending een slecht beeld van de Rebels: “In het Zuiden hebben er altijd veel gezeten. Eindhoven is erg goed. Daar wonen de Rocking Rebels. Dat is zo’n Elvisbende. Die gastjes houden wel van een flinke matpartij. Je kent ze wel, van die PSV-gangers die niks leuker vinden dan Feyenoordsupporters in elkaar te rammen. Rooie Frans, dat is hun leider, nou die gozer is een spierbonk. Als je hem een grote mond geeft heb je zo een knal voor je harses te pakken”.

De dag na de uitzending bleken de Amsterdammers toch schrik te hebben. Tijdens een danswedstrijd in ‘Black Steps’ (off-Stratumseind) wilden enkele Rebels de Bopcat-leider te lijf gaan vanwege zijn uitspraken op Veronica-TV. Binnen een half uur werden de Amsterdammers de tent uitgewerkt: “Als gij ons publiekelijk aanvalt dan zulde gij da ook publiekelijk weer moeten rechttrekken”

Het beeld werd rechtgezet gedurende een radio-uitzending van presentator Felix Meurders. Hij meldde dat de Bopcats meer gepolijst waren en de Rebels rauwer, zoals de Hells Angels. “Eindhoven de gekste dat hadden wij toen al uitgevonden” zegt Frans 20 jaar later in het Rockcity Tattoo boek.

 Punkers

De Rebels hielden zich in die tijd op in De Vlucht, een houten keet achter het parkeerterrein aan de Raiffeissenstraat, daar waar nu de Pathé staat. Later zouden ze verkassen naar de Metro, in het toenmalige pand van Dynamo. In De Vlucht wordt pure Rock ’n Roll gedraaid. Geen “verbasterde” hardrock en al helemaal geen Punkmuziek. Punkers zijn hun grote antipode. Frans pakt zijn kans om zijn mening publiek te maken in een interview met het ED “ Punkers lopen er bij met kettingen en noem maar op maar zijn geen vechters. Ze knokken niet, komen uit nette buurten; niet uit volksbuurten zoals wij. Hier verderop zit de Effenaar. Daar zitten 500 punkers. Als je met 10 man binnenkomt stuiven ze weg. Maar achter je rug lokken ze je uit. Ik heb een hekel aan punkers”

Uit het ED (1980) na een vechtpartij in de stad  “Hij (Frans) zei tegen mij ‘jij bent zeker een punker!’ maar ik wist niet eens wat dat was – ik had een colbertje aan … en toen mepte die me zomaar in mijn gezicht… daarna heb ik een jaar lang niet alleen naar Eindhoven gedurfd`
Ook in de Rotterdamse club Exit komt het tot een confrontatie met Punkers. Met zo’n man of twintig uit Eindhoven wordt er heftig op los geslagen. Er wordt geen verschil gemaakt tussen jongens en meisjes.

In 1979 raakten ze slaags met de Dexy’s Midnight Runners, de Engelse band bekend van nummers als “Come on Eileen” en “Geno”. De Rebels gooiden peuken en trokken aan instrumenten. De saxofonist van de band uit Birmingham deelde, hevig geïrriteerd, een klap uit aan een Rebel. Tot aan de kleedkamers van de Effenaar hebben de Rebels de band achterna gezeten.  Pas met gratis bier kreeg de Effenaar-leiding de Rebels stil. “Midnight Runners en Rocking Rebels in De Effenaar” staat er de volgende dag in het ED. Een soortgelijk incident met een nog bekendere band vond plaats in 1980: Joy Division. “In een wolk van verschraald bier en met vuisten gebald” staat er in het ED. ‘Onder het motto “wij willen Rock n’ Roll” vlogen glazen en stoelen richting het podium van de Effenaar’.

Het kon echter ook anders. Uit respect voor de Rock ’n Roll. Voor een optreden van de Stray Cats werd Frans benaderd door de TROS omdat er een Rock and Roll dansgroep nodig was voor TV-opnamen. De Rebels deden regelmatig mee aan danswedstrijden en er werden meerdere bekers gewonnen. Tijdens het proefdansen in de studio in Hilversum werd er “veel, heel veel, gezopen”.  Het geplande optreden van de Stray Cats werd echter een dag verplaatst en de Rebels werd medegedeeld dat ze de volgende dag weer verwacht werden, maar dan zonder dat daar nieuwe drankbonnen tegenover zouden staan. De Rebels kwamen desondanks de volgende dag terug en er werd net zoveel gedronken als de dag daarvoor. Frans had Brian Setzer, zanger van de Stray Cats, verteld dat de Rebels geen bonnen zouden krijgen, waarna de drank verzorgd werd door de band!

28 september 1980 Tuigdag

Gloriejaar 1980” staat er in grote letters ergens halverwege het boek. Het was het jaar waarin de Rocking Rebels hoogtij vierden. De kern bestond op dat moment uit ongeveer 45 man en de pers besteedde veel aandacht aan hun daden en de Rock ‘n Roll subcultuur.

1980 is natuurlijk het jaar van de Tuigdag. De eerste speciaal georganiseerde dag voor en door randgroepjongeren, tuig in de ogen van de gevestigde orde,  vond plaats in Eindhoven. Veel steden in Nederland zouden dit voorbeeld volgen. Het was een initiatief van landelijke randgroepwerkers en werd mede-georganiseerd door Frans en de Rebels.

Als aanloop naar de de eerste Nederlandse Tuigdag in Eindhoven, wordt de vete tussen de Eindhovense Rock n Rollers en andere subculturen nationaal. Tijdens een popconcert van radio-programma VARA’s Lijn 3 krijgt Frans zendtijd om publiciteit te geven aan het komende Tuig-evenement. Het loopt echter anders. Het hele Nederlandse publiek kon via Hilversum 3 live getuige zijn van ruziënde Eindhovense subgroepen. Zo worden de Rebels er openlijk van beschuldigd “met messen en kettingen hun vijanden te lijf gingen… hardrockers, punkers en eigenlijk alles wat niet Rock n Roll was. Die Elvisgroep verpest ook de boel bij PSV, ook bij de uit-wedstrijden.” Felix Meurders, Frits Spits en de andere VARA presentatoren als intermediair tussen de bekvechtende Eindhovenaren. Dit wordt ook weer opgepikt door de geschreven Pers “Geen Lieve Vrede in Discoland”. Frans zelf krijgt in diezelfde week nog een hele pagina van het ED om zijn verhaal te doen vanuit de kant van de Rebels. Hij komt weg met opmerkingen als “kettingen en messen dragen we nooit meer, maar daarmee wil ik niet beweren dat er nooit meer een klap valt” en “op de Tuigdag kunnen wij tonen wat we waard zijn

Het tuig komt voor de dag” – paginagroot in het Parool en het artikel overstemd daarmee zelfs “de angst om Kernraket”. De Eindhovense Tuigdag krijgt nationale aandacht van de grotere landelijke kranten: “het Tuig viert Feest” (AD) ; “Vetkuiven, ruige muziek en tatoeages op eerste Tuigdag” (NRC). In de Nieuwe Revu “Een van de organisatoren is Rooie Frans van Dorst… de leider van de in Eindhoven welhaast legendarische Elvisbende The Rocking Rebels”

De organisatie van de dag leverde de nodige problemen op; winkeliers van de Markt hebben bezwaar aangetekend. Het ED beschrijft de bijeenkomst van de betrokken groeperingen: “…. waren naast de Eindhovense gemeentepolitie, ook het opperhoofd van de Rocking Rebels, Rooie Frans, en een aantal van zijn luitenants aanwezig”. Even was er sprake van dat de Dag zich naar de Oirschotse Heide moets verplaatsen. Uiteindelijk komen op 28 september 1980 zo’n 5000 straatjongeren bij elkaar op een bloedheet Stadhuisplein in Eindhoven. Rocking Rebels, de Helmondse Wilma Boys, Cel Zeven, de Bennekel Boys, de Geldropse Ghetto Boys. Het ‘tuig’ van Eindhoven en omgeving mocht, met instemming van gemeente en politie, zonder slag of stoot bezit nemen van het plein. Bedoeling was om aan de ‘gewone burger’ te laten zien dat jongeren meer kunnen dan vernielen en vechten. De jongeren voelden zich gediscrimineerd. Altijd en overal. Door alles en iedereen. Enkele jongeren komen aan het woord in landelijke kranten : “Wij zijn de negers van Eindhoven, ze zouden ons het liefst wegstoppen. Als de vader van een vriendinnetje hoort uit welke buurt je kwam (Tongelre, Bennekel etc.) dan kon je vertrekken. Ook door club- en buurthuizen worden we geweerd. Als ze ons zien doen ze de deur dicht.” (NRC)

De hele dag verveel je je kapot en in het café is het gezellig… maar het café kost veel geld want er wordt vinnig veel gedronken. Dus sla je een kerel met een knuppel op zijn kop of je pleegt een tasjesroof. Je wilt er toch bijhoren. Tot je gepakt wordt. Als je dan een net jongetje bent uit een nette buurt kom je er vanaf met een voorwaardelijke straf. Maar wij…. De wouten worden al achterdochtig als je een hakmes bij je hebt “ (NRC / De Tijd)

Crossen, schansspringen, autoduwen, maar ook rock n’ Roll dansen. Er werden zo’n 35 wedstrijden georganiseerd en de soundtrack werd verzorgd door Elvis vanaf vinyl en door Herman Brood, Normaal, Freddy Fingers en ’t Eindhovense Mac Taple vanaf het podium. Speciaal voor de Rebels schrijft Mac Taple, zo’n beetje de huisband van De Vlucht, het nummer “Rocking Rebels keep on Dancing”. Herman Brood treedt overigens, niet geheel vrijwillig, kosteloos op. Brood  probeerde, vanuit een kuuroord in Zwisterland,  onder zijn getekende contract uit te komen. Zijn plaats werd ingenomen door Normaal, de rekening zou naar Brood gestuurd worden tenzij hij toch op zou komen dagen…

De Rebels verloren uiteindelijk van de Bennekel Boys. Onduidelijkheid over de uitslag dreigde nog even roet in het eten te gooien, maar Frans gunde de prijs aan de Boys.  Een confrontatie werd vermeden.

Het plein werd in de gaten gehouden door een eigen Ordedienst van 50 man; maar ‘het tuig’ heeft laten zien dat ze zo’n evenement aan kan. Er was die middag bijna geen wanklank te bespeuren. Frans had dit reeds voorspelt in De Tijd “De president-directeur van de binnenstadgroep Rocking Rebels glimlacht het gehoor geruststellend toe: Laat dat maar aan ons over. Als het koptuig het op die dag in de gaten houdt blijft het wel rustig…. Al komen er honderd Hells Angels uit Amsterdam

De eerste Tuigdag was een geweldig succes. Volgens het boek “Eindhoven Rockcity Tattoo” (2006) wordt deze dag zelfs gebruikt als het startpunt van de muzikale geschiedenis van Eindhoven. Het begin van Eindhoven Rockcity met Mac Taple als de PPSR van de jaren ’80.

Meer Foto’s tuigdag  http://www.youtube.com/watch?v=emMN4rammuQ

PSV

PSV zit hem nog steeds in zijn hart. “De oude L-Side; prachtig!” Boeren is een geuzennaam en Frans draagt deze met trots. Net zoals de tattoo van het logo van de harde kern.  Zo nu en dan loopt hij nog wel eens De Aftrap binnen. Hij heeft er nog goede maten zitten. Makkers van nu en van vroeger. Confrontaties waren er voornamelijk met Feyenoord. Na de afstraffing op de Piazza, die het begin van de Rocking Rebels inluidde, werd er in de liederen van de Feyenoord-supporters regelmatig gerefereerd aan de dood van Elvis.  Een nieuwe confrontatie met Feyenoord vond plaats  in oktober 1980. PSV-Feyenoord was gepland op dezelfde dag als de Rock n Roll Meeting in het Karregat. Alle vetkuiven dus bij elkaar en een groep van een 80 tot 100 Rebels trokken naar de binnenstad voor een confrontatie met de Feyenoord-supporters.  De dreigende confrontatie op de Nieuwstraat leidde tot een gevecht tussen de Rebels en de politie. Het ED besteedt een volledige pagina aan de “veldslag” tussen de Rebels en de Rotterdammers. Frans wordt met naam en toenaam genoemd als de aanvoerder. “Eén van de aangehouden verdachten, Rooie Frans, weet zijn volgelingen  te bewegen weg te gaan uit de binnenstad in de richting van het Raiffeissenplein. Rooie Frans stapt zonder problemen weer in een politiewagen en wordt afgevoerd”  Bij bioscoop Metropool vond opnieuw een confrontatie plaats tussen Rebels en Feyenoorders. Een kapotte Feyenoord-das hangt jarenlang als jachttrofee achterin De Vlucht.

Het artikel geeft tevens de kenmerkende sfeer weer van voetbalrellen in je jaren ’80: rookbommen op het veld, de L-Side, stenen afgepakt tijdens het fouilleren, ME’ers met honden, uitsupporters in Vak Z die “na de wedstrijd over de volle breedte van de Mathildelaan, onder begeleiding van politie met honden, terug naar het treinstation worden gebracht
Niet alleen tijdens voetbalwedstrijden streden de Rebels met de Eindhovense politie. `Als we met een grote groep door de stad liepen dan kregen we escorte. Ging er een politiewagen naast ons rijden. We werden steeds in de gaten gehouden` De Rocking Rebels besluiten tot een tegenoffensief. “Rock tegen de smeris” rolt van de persen. Een boekje, voor en door rockers en rebellen,  vol handige tips als “geef nooit antwoord op vragen van de politie” en “Verdwijn, waar mogelijk, zo snel mogelijk in het publiek


– Einde van Trilogie – Deel II –
(terug naar Deel I)

In deel III van deze Trilogie: “Decline”  – Verval, Zwarte Bladzijden

(stuur me een mail als je op de hoogte gebracht wilt worden van publicatie)

Bronvermelding:
Frans van Dorst (2012)
Krantenknipsel-album Frans van Dorst (1979-heden)
Eindhoven Rockcity Tattoo (2006)
Rocking Rebels at MySpace

Posted in Geen categorie | Tagged , , , , , , , , | 22 Comments

Rooie Frans & The Rocking Rebels – Trilogy Part I

Wanneer je zijn woonkamer binnenloopt kún je er niet omheen. Hier woont een Elvis-fan.  Een Elvis-fundamentalist zoals hij het zelf zegt. Een groot schilderij van hemzelf met The King prijkt boven de bank.  Álles wat Elvis Presley ooit opgenomen heeft, bijeengepakt in een 50CD Box,  binnen handbereik op tafel.  Maar de aandacht wordt, bij binnenkomst, toch voornamelijk getrokken door de warme ontvangst van Frans.  Rooie Frans uit Eindhoven; tegenwoordig wonende in een volksbuurt van Utrecht.

Rooie Frans, Red Elvis of Frans van Dorst –  een Eindhovense Legende. Hier tegenover mij aan een tafel in Utrecht. Voorman van de Rocking Rebels, de Elvis-bende die in de jaren 80 naam, faam en vrees maakte in Eindhoven en ver daarbuiten.  Het rooie haar is er voor een groot gedeelte van af, maar de naam “Rooie” draagt hij levenslang met zich mee. Met trots.

Rooie Frans: een Legende

Aanleiding voor onze ontmoeting was mijn eerdere blog over Elvis Presley in Eindhoven, die enkele reacties opleverde van oud-leden van de Rocking Rebels. Deze bende geldt ontegenzeggelijk als kenmerkend voor de beginjaren ’80 in Eindhoven. Een stukje geschiedenis van de stad.

Dat Frans de meest kleurrijke, en misschien wel de enige juiste persoon is die kan verhalen over de beruchte Rocking Rebel periode blijkt wel uit de typeringen die de verschillende, landelijke, kranten hem in die periode toegedicht hebben:

Als leidraad voor Frans’ verhalen fungeert zijn inmiddels befaamde verzameling krantenknipsels. Alles wat er in de landelijke pers verschenen is over de Rocking Rebels en over Frans zelf in de periode vanaf 1978. Ik krijg het boek mee om er thuis in Eindhoven nog een keer doorheen te bladeren. Maar “bent er zuinig op, ‘t is alles wat ik nog heb uit die tijd”. Ik zelf ben die avond nog in Utrecht op stap geweest maar heb wel tientallen keren zenuwachtig gekeken of ik Het Boek nog bij me had….  Het boek, dat dus weer heel even terug is op vertrouwde bodem. Daar waar de verhalen thuis horen: Eindhoven. Hier heb ik dus de hele historie van de Rebels in mijn handen. Een ontbrekend, maar fascinerend, onderdeel van de canon van Eindhoven.

Yankees & Rednecks

De rebel is nog steeds niet uit Frans. Dat blijkt als hij begint te vertellen. Aan één stuk door, meeslepend. Hij kent alle namen en gebeurtenissen uit die tijd nog en je wordt onherroepelijk gegrepen door zijn enthousiasme. “D’r is veel gebeurd. Heel veel. Ik leef zwaar op geleende tijd, ben vaak door het oog van de naald gegaan, had al een keer of wa dood moeten zijn”

Even onderbreekt hij zijn monoloog, als hij zijn twee honden naar buiten moet dirigeren. Eén hond komt uit Eindhoven `en daarom luistert ie nooit`. De andere hond noemt hij Yankee; omdat die bang is voor alles. Een verwijzing naar de Amerikaanse burgeroorlog en Frans’ voorkeur voor de Zuidelijke Staten. “Ik ben een Redneck, maar wel een kleurenblinde Redneck. Zonder negers zou er geen Rock ’n Roll zijn” en hij verwijst naar Arthur Big Boy Croodup, de zwarte blues-zanger uit Mississippi, waarvan Elvis Presley zijn eerste platen gecovered heeft.

De Zuidelijke confederatievlag is onlosmakelijk verbonden met Rock ’n Roll muziek en werd dus ook op de zwarte leren jassen gestikt, de tweede huid van de Eindhovense Rocking Rebels. Het Noorden zag het Zuiden als de rebellen in de Amerikaanse Burgeroorlog en Eindhoven lag nu eenmaal in het Zuiden van Nederland. Een rivaliteit tussen Nieuw Amsterdam en het Zuiden…

Only Elvis can judge me

Nu, 30  jaar na de hoogtijdagen van de Rocking Rebels, geniet Frans nog steeds aanzien. In Eindhoven, in Utrecht, bij PSV en in de Tattoo-scene.  Met zijn uitstraling kan dat eigenlijk ook niet anders:  mouwen opgestroopt (het vriest buiten), tattoos  van top tot teen en een prachtige verteller.  Zijn eerste tattoo was er een van, hoe kan het anders, Elvis Presley.  Frans , toen 18 jaar oud, durfde het destijds nauwelijks tegen zijn moeder te vertellen.  Maar moeders zijn moeders en dus… “ge bent gek – hij ken best over 3 weken dood zijn”. Dat was begin augustus 1977, enkele weken later overleed Elvis. Frans heeft het zijn moeder lang kwalijk genomen.

Elvis Presley was “een grillig figuur met  onberekenbare buien” aldus het Eindhovens Dagblad (ED) over een Rock ‘n Roll meeting. Zoiets spreekt aan natuurlijk. Frans was er “als klein menneke” bij toen begin jaren ’70  een zaal van het Eindhovense Rembrandt-Theater tijdens de Elvis film Jailhouse Rock volledig afgebroken werd door de aanwezige Elvis-jeugd. Stoel-leuningen en flessen vlogen door de zaal. Reden: Elvis krijgt in die film zweepslagen en dát konden zij toch niet zomaar laten gebeuren…

Op zijn twaalfde realiseerde Frans reeds dat Elvis speciaal voor hem zou worden. Wie er aan Elvis kwam, kwam aan Frans. ‘I’m so glad Elvis is dead’ prijkte er in 1980 op de overall van een 15-jarig meisje op Stratumseind. Frans haalt uit met een scheermes, zij draait zich om en hij raakt haar schouder. Een klein sneetje, maar breed uitgemeten in de kranten. konden zij toch niet zomaar laten gebeuren…

Met een knipoog naar de wereldproblematiek noemt hij zichzelf een “extreem fundamentalistisch orthodox Elvis fan” en , zoals een moslim naar Mekka moet, moet Frans minimaal drie keer naar Graceland. Hij is er inmiddels twee keer geweest. De eerste keer kostte het hem 2 dagen om zonder tranen naar binnen te durven. Graceland is helaas verworden tot een circus, een poppenkast. Hij is 20 jaar te laat in Memphis geweest. Inmiddels is hij wat

milder en realistischer in zijn opvattingen over Elvis. “Als ze vroeger geschreven hadden dat Elvis aan de drugs was dan hadden ze klappen gekregen. Nu weet ik dat ie nooit zonder heeft gekund”. Nu besef ik dat, op King Creole na, alle films hetzelfde eenvoudige concept volgden. Nu weet ik dat Wooden Heart een verschrikkelijk nummer is.

Elvis Presley zélf heeft hij nooit mogen ontmoeten. In 1977 zou hij zijn, naar later bleek, laatste concerten gaan bezoeken. Dit werd echter teruggedraaid op verzoek van zijn toenmalige vriendin die opperde dat ze er beter nog een paar jaar mee zouden kunnen wachten tot het moment dat ze getrouwd zouden zijn en het financieel wat breder zouden hebben. Op 16 augustus 1977 bleek dat dit dus nooit meer zou kunnen plaatsvinden. De verloving werd verbroken en vanaf dat moment werd Elvis door Frans heilig verklaard.  

Only Elvis can judge me” prijkt er op zijn arm. Een kreet van Frans zelf. Copyright dus.

Gemeentereiniging!

Na zijn verblijf op een internaat voor moeilijk opvoedbare kinderen trok hij, 15 jaar en weer terug in Eindhoven, op met een Elvis-bende. Midden jaren 70, net voor Elvis’ dood verzamelden zij zich vaak met vrienden aan het Plataanpleintje in Strijp, naast de Philips fabrieken, om bier te drinken en over brommers heen te hangen. Cassette-recorder en een stapel Rock & Roll bandjes erbij.

Het ED van 10 mei 1980 besteedt een paginagroot artikel aan de Rocking Rebels en weet de sfeer midden jaren ´70 goed weer te geven `Rond het midden van de jaren ’70 leek er een eind gekomen aan de rock-beweging. De fut was eruit. Na de tragische dood van Elvis Presley, is er toch weer sprake van een massale opleving die zich, conform traditie, voltrekt via groepsvorming. Vooral in Eindhoven is er op dit gebied veel te doen.  The Rocking Rebels vormen de voortzetting van de beruchte Eindhovense Elvis/bendes. Een combinatie van operationele strijdmacht en vurige liefde voor de Rock  and Roll’


Jaren hiervoor had elk Eindhovens stadsdeel zijn eigen bendes, maar na een grote ruzie met Molukkers uit Vught, spanden meerderen samen.Het waren vaak mooie verhalen van de oudere jongens. Frans behoorde tot de nieuwe generatie; de jeugd die zich nog moest bewijzen.

Frans´ moment kwam echter snel: 1979. Op de dag van PSV-Feyenoord was de hele Eindhovense Elvis-jeugd verzameld op de Piazza voor de Bijenkorf voor een optreden van Elvis-immitator Toon Nieuwenhuisen. Zijn imitatie was slecht en eigenlijk een aanfluiting voor Elvis, maar eventuele ophef daarover werd onderbroken doordat er plots, vanuit het tunneltje een groep van zo’n 100 Feyenoord-supporters de Piazza op liep. ‘Hand in Hand Kameraden’ scanderend, begonnen ze even later pluggen uit de versterkers te trekken. “Rotterdamse Hooligans aan de ene kant, wij aan de andere kant. Veel van de Eindhovenaren waren verbaasd, maar niemand leek het echt iets te doen. Toen keek ik links en rechts en dacht ‘Oh.. moet ík het dan zeggen?” “Gemeentereiniging” schreeuwde Frans, klapte aggressief in zijn handen en de Eindhovense Elvis-jeugd stormde de Rotterdammers in. Het werd een afranseling; de meeste Rotterdammers vluchtten verbouwereerd terug richting station. De snelle actie, het samenspel, de verbondenheid… een hechte groep was geboren. Marcel, zanger van Bang Bang Bazooka, oppert de naam Rebels.

Vanaf dat moment kunnen Eindhoven en de rest van Nederland zich opmaken voor de roemruchte Rocking Rebels. Geliefd én verguisd.

- Einde van Trilogie-deel I -

Naar deel II van deze Trilogie: “Glory Days”  – Glorietijden, Tuigdag, PSV

(stuur me een mail als je op de hoogte gebracht wilt worden van publicatie)

Bronvermelding:
Frans van Dorst (2012)
Krantenknipsel-album Frans van Dorst (1979-heden)
Eindhoven Rockcity Tattoo (2006)
Rocking Rebels at MySpace
Posted in Uncategorized | Tagged , , , , | 27 Comments
Gallery

Keep on Rockin’

This gallery contains 2 photos.

Klopt, is wáár, niet gelogen… het is al té lang stil op deze Eindhovense Blog. Niet dat er niet genoeg te schrijven is; the fall, rise and fall of Fred Rutten, Burgemeester van Amsterdam die met onze Design-status koketteert als ‘Amsterdam-Zuid’, … Continue reading

Posted in Uncategorized | Leave a comment
Gallery

Happy NewYear

This gallery contains 4 photos.

040 into 2012 PSV Kampioen ’11-’12   Black Keys Klokgebouw Première Theo  Maassens ‘Doodslag’ Opvolger Fred Rutten Hoofdkantoor Philips weer terug naar huis? Batmobile & Wayne Hancock Rambler Superlul 2?  Cocu Promotie FC Eindhoven  EURO2012 De Terugkeer van Mark Van Bommel Awakenings Philips Museum Klokgebouw de nieuwe Ahoy Tyton … Continue reading

Posted in Uncategorized | Leave a comment
Gallery

G

This gallery contains 5 photos.

Sanne Jarenlang had ze zich er door gehinderd gevoeld. Nooit in haar eigen omgeving, maar wel er buiten. Wel als ze bijvoorbeeld haar vriendinnen in Amstelveen bezocht.  Het was geen medische handicap, maar ze voelde zich er wel door beperkt.  … Continue reading

Posted in Uncategorized | Tagged , | 6 Comments
Gallery

“Elvis slept here” … in Eindhoven

This gallery contains 9 photos.

De afgelopen weken was ik door het Zuiden van de USA getrokken op zoek naar muziek-historie, naar de cultuur van The South én natuurlijk naar een echte Omelet southern-style. (pics) De legendes van o.a. Elvis en Johnny Cash achterna. Het … Continue reading

Posted in Uncategorized | Tagged , , , , | 10 Comments