Rooie Frans & The Rocking Rebels – Trilogy Part II

Naar Deel I van de Trilogie

Allen voor één – Één voor allen

Frans was 18 jaar oud toen hij de aanval op de Feyenoord-supporters inzette en daarmee de Rocking Rebels in het leven riep. Zijn daadkrachtige actie die middag op de Piazza en zijn karakter, opvliegend maar vooral snel met zijn mond en met zijn vuist, maakten hem de onbetwiste leider van de Rebels. Hij zorgt voor een hechte kameraad-schap binnen de groep. Broederschap, voor elkaar door het vuur gaan, dat staat centraal bij de Rebels. Uit Eindhoven Rockcity Tattoo “Frans is zeg maar een bendeleider met fatsoen, met kameraadschap en respect hoog in het vaandel” Ook voor wat betreft commitment; eerst komen de Rebels, dan pas familie en verkering. “Allen voor één. Één voor allen” staat er ergens in het boek – een heel klein krantenknipsel, maar alleszeggend over de cultuur die er op dat moment heerst en die strak bewaakt wordt door Frans. De Rebels, met Frans als voorzitter, zijn strak georganiseerd. Zeker in vergelijking met bijvoorbeeld de Bennekel Boys, die niet zo zeer aan regels doen. Zijn rode haar gaf hem de bijnaam Rooie Frans. Inmiddels een begrip.

‘Het is een hechte groep herkenbaar aan hun symbolen. Met een leider. Met reglementen. Zelfs met een soort ballotagecommissie’ (DE Tijd, 1980).  Net zoals bij de Hells Angels gold er een proeftijd, een soort hangaround- en prospect periode. In die periode diende je te bewijzen dat je er helemaal voor gaat, eensgezindheid. Eerst gaan, dan pas nadenken werd een bekend motto. Als er na 3 maanden minimaal 3 rebels tegen je komst waren dan werd je geen lid. Na de drie maanden proeftijd kreeg je wel een zwartleren Rebel-jack, maar mocht je er het logo en de letters nog niet opzetten. Die moest je verdienen. Het

“Een keer kwam er een neger het clubhuis binnengelopen en wilde lid worden. Enkelen probeerden hem eruit te werken, maar ik heb dat tegengehouden. Die jongen had zoveel lef om hier binnen te gaan. Die had ballen!”. Vrouwen kwamen er in eerste instantie niet bij , later wel maar “dat was dom want het leidde alleen maar tot tweespalt”was buitenstaanders ten strengste verboden zo’n jack te dragen.

Een interview met de Rebels in De Tijd (1980) geeft een beeld van de samenstelling van de groep: “Scholieren heb je erbij, maar dat zijn dan vaak hardnekkige spijbelaars, lui die thuis uit de boot gevallen zijn. Werklozen zijn erbij. En jongeren met slecht werk, zwart werk, zwaar werk: straatmakers, bouwvakkers, chauffeurs, dakdekkers

Kenmerkend voor het gevoel van eenheid en kameraadschap binnen de groep is misschien ook wel het vaste ritueel van de Rebels om bij concerten of meetings waar het nummer Dixie van de, eveneens Eindhovense, band Mac Taple gespeeld of gedraaid wordt massaal met een vuist in de lucht mee te zingen. Meer dan eens was het nummer ook het beginteken van een massale knokpartij.  Zoals tijdens een Rock & Roll meeting in Engeland waar Rebel ‘The Kid’ in elkaar geslagen werd. Wat heet, hij was bijna doodgeslagen. De Rebels zijn natuurlijk uit op wraak en willen direct verhaal halen maar Frans weet iedereen zover te krijgen om niet gelijk terug te slaan, maar geduld te hebben tot het juiste moment zich aandient. Het heeft natuurlijk geen zin om de vechtpartij reeds op vrijdag in te zetten. Eerst even 2 dagen feesten en dan op zondagavond ”erop ”. Zodra Dixie gespeeld wordt gaan de vuisten in de lucht en gaan alle remmen los. Iedereen waarvan de Rebels denken dat hij ook maar iets te maken zou kunnen hebben met het in elkaar slaan van hun maat krijgt er ongenadig van langs.

“Rauwer, zoals de Hells Angels”

Voor TV-opnamen van een Veronica-documentaire is regisseur Popma op zoek naar de Rock ‘n Roll beleving in Nederland. En hoewel in bijna alle grote Nederlandse steden groepen jongelui zijn die deze stijl aanhangen, richt het programma zich op Amsterdam én op Eindhoven. Want daar had je respectievelijk de Bopcats en de Rocking Rebels. “In heel Nederland heb je Rock and Roll groepen. In Eindhoven heb je echte bendes”.

Marc, de leider van de Amsterdamse Bopcats schildert in die uitzending een slecht beeld van de Rebels: “In het Zuiden hebben er altijd veel gezeten. Eindhoven is erg goed. Daar wonen de Rocking Rebels. Dat is zo’n Elvisbende. Die gastjes houden wel van een flinke matpartij. Je kent ze wel, van die PSV-gangers die niks leuker vinden dan Feyenoordsupporters in elkaar te rammen. Rooie Frans, dat is hun leider, nou die gozer is een spierbonk. Als je hem een grote mond geeft heb je zo een knal voor je harses te pakken”.

De dag na de uitzending bleken de Amsterdammers toch schrik te hebben. Tijdens een danswedstrijd in ‘Black Steps’ (off-Stratumseind) wilden enkele Rebels de Bopcat-leider te lijf gaan vanwege zijn uitspraken op Veronica-TV. Binnen een half uur werden de Amsterdammers de tent uitgewerkt: “Als gij ons publiekelijk aanvalt dan zulde gij da ook publiekelijk weer moeten rechttrekken”

Het beeld werd rechtgezet gedurende een radio-uitzending van presentator Felix Meurders. Hij meldde dat de Bopcats meer gepolijst waren en de Rebels rauwer, zoals de Hells Angels. “Eindhoven de gekste dat hadden wij toen al uitgevonden” zegt Frans 20 jaar later in het Rockcity Tattoo boek.

 Punkers

De Rebels hielden zich in die tijd op in De Vlucht, een houten keet achter het parkeerterrein aan de Raiffeissenstraat, daar waar nu de Pathé staat. Later zouden ze verkassen naar de Metro, in het toenmalige pand van Dynamo. In De Vlucht wordt pure Rock ’n Roll gedraaid. Geen “verbasterde” hardrock en al helemaal geen Punkmuziek. Punkers zijn hun grote antipode. Frans pakt zijn kans om zijn mening publiek te maken in een interview met het ED “ Punkers lopen er bij met kettingen en noem maar op maar zijn geen vechters. Ze knokken niet, komen uit nette buurten; niet uit volksbuurten zoals wij. Hier verderop zit de Effenaar. Daar zitten 500 punkers. Als je met 10 man binnenkomt stuiven ze weg. Maar achter je rug lokken ze je uit. Ik heb een hekel aan punkers”

Uit het ED (1980) na een vechtpartij in de stad  “Hij (Frans) zei tegen mij ‘jij bent zeker een punker!’ maar ik wist niet eens wat dat was – ik had een colbertje aan … en toen mepte die me zomaar in mijn gezicht… daarna heb ik een jaar lang niet alleen naar Eindhoven gedurfd`
Ook in de Rotterdamse club Exit komt het tot een confrontatie met Punkers. Met zo’n man of twintig uit Eindhoven wordt er heftig op los geslagen. Er wordt geen verschil gemaakt tussen jongens en meisjes.

In 1979 raakten ze slaags met de Dexy’s Midnight Runners, de Engelse band bekend van nummers als “Come on Eileen” en “Geno”. De Rebels gooiden peuken en trokken aan instrumenten. De saxofonist van de band uit Birmingham deelde, hevig geïrriteerd, een klap uit aan een Rebel. Tot aan de kleedkamers van de Effenaar hebben de Rebels de band achterna gezeten.  Pas met gratis bier kreeg de Effenaar-leiding de Rebels stil. “Midnight Runners en Rocking Rebels in De Effenaar” staat er de volgende dag in het ED. Een soortgelijk incident met een nog bekendere band vond plaats in 1980: Joy Division. “In een wolk van verschraald bier en met vuisten gebald” staat er in het ED. ‘Onder het motto “wij willen Rock n’ Roll” vlogen glazen en stoelen richting het podium van de Effenaar’.

Het kon echter ook anders. Uit respect voor de Rock ’n Roll. Voor een optreden van de Stray Cats werd Frans benaderd door de TROS omdat er een Rock and Roll dansgroep nodig was voor TV-opnamen. De Rebels deden regelmatig mee aan danswedstrijden en er werden meerdere bekers gewonnen. Tijdens het proefdansen in de studio in Hilversum werd er “veel, heel veel, gezopen”.  Het geplande optreden van de Stray Cats werd echter een dag verplaatst en de Rebels werd medegedeeld dat ze de volgende dag weer verwacht werden, maar dan zonder dat daar nieuwe drankbonnen tegenover zouden staan. De Rebels kwamen desondanks de volgende dag terug en er werd net zoveel gedronken als de dag daarvoor. Frans had Brian Setzer, zanger van de Stray Cats, verteld dat de Rebels geen bonnen zouden krijgen, waarna de drank verzorgd werd door de band!

28 september 1980 Tuigdag

Gloriejaar 1980” staat er in grote letters ergens halverwege het boek. Het was het jaar waarin de Rocking Rebels hoogtij vierden. De kern bestond op dat moment uit ongeveer 45 man en de pers besteedde veel aandacht aan hun daden en de Rock ‘n Roll subcultuur.

1980 is natuurlijk het jaar van de Tuigdag. De eerste speciaal georganiseerde dag voor en door randgroepjongeren, tuig in de ogen van de gevestigde orde,  vond plaats in Eindhoven. Veel steden in Nederland zouden dit voorbeeld volgen. Het was een initiatief van landelijke randgroepwerkers en werd mede-georganiseerd door Frans en de Rebels.

Als aanloop naar de de eerste Nederlandse Tuigdag in Eindhoven, wordt de vete tussen de Eindhovense Rock n Rollers en andere subculturen nationaal. Tijdens een popconcert van radio-programma VARA’s Lijn 3 krijgt Frans zendtijd om publiciteit te geven aan het komende Tuig-evenement. Het loopt echter anders. Het hele Nederlandse publiek kon via Hilversum 3 live getuige zijn van ruziënde Eindhovense subgroepen. Zo worden de Rebels er openlijk van beschuldigd “met messen en kettingen hun vijanden te lijf gingen… hardrockers, punkers en eigenlijk alles wat niet Rock n Roll was. Die Elvisgroep verpest ook de boel bij PSV, ook bij de uit-wedstrijden.” Felix Meurders, Frits Spits en de andere VARA presentatoren als intermediair tussen de bekvechtende Eindhovenaren. Dit wordt ook weer opgepikt door de geschreven Pers “Geen Lieve Vrede in Discoland”. Frans zelf krijgt in diezelfde week nog een hele pagina van het ED om zijn verhaal te doen vanuit de kant van de Rebels. Hij komt weg met opmerkingen als “kettingen en messen dragen we nooit meer, maar daarmee wil ik niet beweren dat er nooit meer een klap valt” en “op de Tuigdag kunnen wij tonen wat we waard zijn

Het tuig komt voor de dag” – paginagroot in het Parool en het artikel overstemd daarmee zelfs “de angst om Kernraket”. De Eindhovense Tuigdag krijgt nationale aandacht van de grotere landelijke kranten: “het Tuig viert Feest” (AD) ; “Vetkuiven, ruige muziek en tatoeages op eerste Tuigdag” (NRC). In de Nieuwe Revu “Een van de organisatoren is Rooie Frans van Dorst… de leider van de in Eindhoven welhaast legendarische Elvisbende The Rocking Rebels”

De organisatie van de dag leverde de nodige problemen op; winkeliers van de Markt hebben bezwaar aangetekend. Het ED beschrijft de bijeenkomst van de betrokken groeperingen: “…. waren naast de Eindhovense gemeentepolitie, ook het opperhoofd van de Rocking Rebels, Rooie Frans, en een aantal van zijn luitenants aanwezig”. Even was er sprake van dat de Dag zich naar de Oirschotse Heide moets verplaatsen. Uiteindelijk komen op 28 september 1980 zo’n 5000 straatjongeren bij elkaar op een bloedheet Stadhuisplein in Eindhoven. Rocking Rebels, de Helmondse Wilma Boys, Cel Zeven, de Bennekel Boys, de Geldropse Ghetto Boys. Het ‘tuig’ van Eindhoven en omgeving mocht, met instemming van gemeente en politie, zonder slag of stoot bezit nemen van het plein. Bedoeling was om aan de ‘gewone burger’ te laten zien dat jongeren meer kunnen dan vernielen en vechten. De jongeren voelden zich gediscrimineerd. Altijd en overal. Door alles en iedereen. Enkele jongeren komen aan het woord in landelijke kranten : “Wij zijn de negers van Eindhoven, ze zouden ons het liefst wegstoppen. Als de vader van een vriendinnetje hoort uit welke buurt je kwam (Tongelre, Bennekel etc.) dan kon je vertrekken. Ook door club- en buurthuizen worden we geweerd. Als ze ons zien doen ze de deur dicht.” (NRC)

De hele dag verveel je je kapot en in het café is het gezellig… maar het café kost veel geld want er wordt vinnig veel gedronken. Dus sla je een kerel met een knuppel op zijn kop of je pleegt een tasjesroof. Je wilt er toch bijhoren. Tot je gepakt wordt. Als je dan een net jongetje bent uit een nette buurt kom je er vanaf met een voorwaardelijke straf. Maar wij…. De wouten worden al achterdochtig als je een hakmes bij je hebt “ (NRC / De Tijd)

Crossen, schansspringen, autoduwen, maar ook rock n’ Roll dansen. Er werden zo’n 35 wedstrijden georganiseerd en de soundtrack werd verzorgd door Elvis vanaf vinyl en door Herman Brood, Normaal, Freddy Fingers en ’t Eindhovense Mac Taple vanaf het podium. Speciaal voor de Rebels schrijft Mac Taple, zo’n beetje de huisband van De Vlucht, het nummer “Rocking Rebels keep on Dancing”. Herman Brood treedt overigens, niet geheel vrijwillig, kosteloos op. Brood  probeerde, vanuit een kuuroord in Zwisterland,  onder zijn getekende contract uit te komen. Zijn plaats werd ingenomen door Normaal, de rekening zou naar Brood gestuurd worden tenzij hij toch op zou komen dagen…

De Rebels verloren uiteindelijk van de Bennekel Boys. Onduidelijkheid over de uitslag dreigde nog even roet in het eten te gooien, maar Frans gunde de prijs aan de Boys.  Een confrontatie werd vermeden.

Het plein werd in de gaten gehouden door een eigen Ordedienst van 50 man; maar ‘het tuig’ heeft laten zien dat ze zo’n evenement aan kan. Er was die middag bijna geen wanklank te bespeuren. Frans had dit reeds voorspelt in De Tijd “De president-directeur van de binnenstadgroep Rocking Rebels glimlacht het gehoor geruststellend toe: Laat dat maar aan ons over. Als het koptuig het op die dag in de gaten houdt blijft het wel rustig…. Al komen er honderd Hells Angels uit Amsterdam

De eerste Tuigdag was een geweldig succes. Volgens het boek “Eindhoven Rockcity Tattoo” (2006) wordt deze dag zelfs gebruikt als het startpunt van de muzikale geschiedenis van Eindhoven. Het begin van Eindhoven Rockcity met Mac Taple als de PPSR van de jaren ’80.

Meer Foto’s tuigdag  http://www.youtube.com/watch?v=emMN4rammuQ

PSV

PSV zit hem nog steeds in zijn hart. “De oude L-Side; prachtig!” Boeren is een geuzennaam en Frans draagt deze met trots. Net zoals de tattoo van het logo van de harde kern.  Zo nu en dan loopt hij nog wel eens De Aftrap binnen. Hij heeft er nog goede maten zitten. Makkers van nu en van vroeger. Confrontaties waren er voornamelijk met Feyenoord. Na de afstraffing op de Piazza, die het begin van de Rocking Rebels inluidde, werd er in de liederen van de Feyenoord-supporters regelmatig gerefereerd aan de dood van Elvis.  Een nieuwe confrontatie met Feyenoord vond plaats  in oktober 1980. PSV-Feyenoord was gepland op dezelfde dag als de Rock n Roll Meeting in het Karregat. Alle vetkuiven dus bij elkaar en een groep van een 80 tot 100 Rebels trokken naar de binnenstad voor een confrontatie met de Feyenoord-supporters.  De dreigende confrontatie op de Nieuwstraat leidde tot een gevecht tussen de Rebels en de politie. Het ED besteedt een volledige pagina aan de “veldslag” tussen de Rebels en de Rotterdammers. Frans wordt met naam en toenaam genoemd als de aanvoerder. “Eén van de aangehouden verdachten, Rooie Frans, weet zijn volgelingen  te bewegen weg te gaan uit de binnenstad in de richting van het Raiffeissenplein. Rooie Frans stapt zonder problemen weer in een politiewagen en wordt afgevoerd”  Bij bioscoop Metropool vond opnieuw een confrontatie plaats tussen Rebels en Feyenoorders. Een kapotte Feyenoord-das hangt jarenlang als jachttrofee achterin De Vlucht.

Het artikel geeft tevens de kenmerkende sfeer weer van voetbalrellen in je jaren ’80: rookbommen op het veld, de L-Side, stenen afgepakt tijdens het fouilleren, ME’ers met honden, uitsupporters in Vak Z die “na de wedstrijd over de volle breedte van de Mathildelaan, onder begeleiding van politie met honden, terug naar het treinstation worden gebracht
Niet alleen tijdens voetbalwedstrijden streden de Rebels met de Eindhovense politie. `Als we met een grote groep door de stad liepen dan kregen we escorte. Ging er een politiewagen naast ons rijden. We werden steeds in de gaten gehouden` De Rocking Rebels besluiten tot een tegenoffensief. “Rock tegen de smeris” rolt van de persen. Een boekje, voor en door rockers en rebellen,  vol handige tips als “geef nooit antwoord op vragen van de politie” en “Verdwijn, waar mogelijk, zo snel mogelijk in het publiek


– Einde van Trilogie – Deel II –
(terug naar Deel I)

In deel III van deze Trilogie: “Decline”  – Verval, Zwarte Bladzijden

(stuur me een mail als je op de hoogte gebracht wilt worden van publicatie)

Bronvermelding:
Frans van Dorst (2012)
Krantenknipsel-album Frans van Dorst (1979-heden)
Eindhoven Rockcity Tattoo (2006)
Rocking Rebels at MySpace

This entry was posted in Geen categorie and tagged , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

22 Responses to Rooie Frans & The Rocking Rebels – Trilogy Part II

  1. Eckaarde says:

    Leuk al die ophemelarij. Maar ik mis het verhaal over de dood van Judith Beelen….

    • heidi van den boogaard says:

      Vanwege de herinnering van toen ben ik gaan spitten en mis inderdaad heel erg het verhaal van Judith…. Daarom ging ik zoeken

    • De Rooie Humzelluf says:

      Ik zie weinig ophemelarij.. Laatste deel intussen gelezen? IK verstop mezelf niet, en houdt, nog steeds zwaar rekening met de familie, in heel m’n doen en laten.. Heb pas nog ‘n interview met het Eindhovens Dagblad teruggetrokken, om EEN reactie van Eva, Judith’s zus.. Ik vraag niet om vergeving, want ik vergeef het MEZELF nooit!

  2. New Generation says:

    Kicken om te lezen, ben stukje jonger, maar koester die ouwe tijd; kom nu al enkele jaren wekelijks bij Jo en Leentje. En train ook met Jo. Ga vanavond meteen vragen naar het verhaal van ‘De muis en het kammeke’. Keep on rocking guys…

  3. marske says:

    mooie tijden, rooie toen we drie mokkels naar tilburg terugbrachten
    ze werden getrieterd door een bob marley bende omdat ze Elvisfans waren
    Wij geloofden het pas toen we daar kwamen en alles in huis daar kapot was
    geslagen. lachen, met z,n twee tegen een stuk of dertig van die gastjes.
    ik heb maar zelden een clubke zo hard zien lopen, en die ene op de motor reed bekant zijn maten kapot. ja echt, was gaaf , moeten er snel eens ene vatten
    net als vruuger in het trepke, daar lieten we ok nie veel heel ha , ha groetjes marske

  4. Maakt niets uit says:

    Zelf A’dammer en een stukkie jonger. Leuk om te lezen, krijg meteen zin om een potje te rossen met de elvis homo’s hahaha, mooie verhalen!

  5. Pingback: Rooie Frans & The Rocking Rebels – Trilogy Part III – (Final Episode) |

  6. Gaga says:

    Toch herinner ik mij het anders. Ik was eerst hippie met haar tot op mijn billen, vrijwilliger in de Effenaar tijdens genoemde confrontaties van de Rebels met musici… later punk-lover. De Rocking Rebels zijn een obstakel geweest voor mijn liefde voor rock’n’roll muziek, vanwege de gewelddadige manier van optreden van de Rebels tegen mensen die anders dachten dan zij. Ik heb mij regelmatig bedreigd gevoeld door de aanwezigheid van Rocking Rebels op plaatsen waar zij niets te zoeken hadden (zoals de Effenaar), maar ik ben nooit met een vinger of vuist door 1 van hen geraakt. Pas het kleine rock’n’roll bandje Jump Dicky Jump wist mijn liefde voor rock’n’roll weer op te wakkeren. Ik was wel bij het concert van Chuck Berry in het POC, eigenlijk overgenomen door McTaple. Chuck speelde uiteindelijk nog een half uurtje, terwijl McTaple al drie uur bezig was geweest en de zaal al had plat gespeeld.

    • Die Rooie Humzelluf says:

      Gaga! In principe heb je gelijk; er zijn in die tijd teveel onschuldigen “in ‘t voorbijgaan meegenomen”, maar je schrijft ook dat je je bedreigt voelde doordat Rebels kwamen “op plaatsen waar ze niks te zoeken hadden”… Met die interpretatie stel je jezelf OOK boven anderen, net zoals wij dat toen deden; jammer. Maar degene zonder zonde, werpe de eerste steen… Wij hebben, door schade en schande, geleerd, en daarmee praat ik NIKS goed. We waren teringlijers, dat moge duidelijk zijn. Het ga je goed. Frans

      • Chris Jutting says:

        De Effenaar was een jongerencentrum en de Rebels waren ook jongeren, dus je hebt ook gelijk, Frans, jullie hadden er wel iets te zoeken, alleen niet ruzie. De jongeren die vaak in de Effenaar kwamen waren bezig met alles wat er gebeurde op dat moment, blowen, eerst Fleetwood Mac en even later Sex Pistols (pure rock’n’roll overigens, maar dat terzijde). Tegenwoordig hou ik meer van hardrock en folk, al gaat het festival, met veel Rockabilly en Rock’n’roll op het Wilhelminaplein niet vaak aan mij voorbij.

        • Die Rooie Humzelluf says:

          Vruuger, Chris, had ik je gehaat, omdat je de Sex Pistols als Rock ‘n Roll kwalificeerd… Maar, jonge jonge; wat HEB je gelijk. Nu? I luuuv Punk! Dus niks “terzijde”, het heeft alleen vele jaren geduurd voor Rockers met oogkleppen dat doorhadden.. L & R, Frans

  7. Richard says:

    Ben reuze benieuwd naar deel 3!!!!

    groeten uit Amsterdam!!

  8. casje says:

    Mooie verhalen en foto`s uit de oude doos.
    Ik kwam de foto`s vorige week zelf ook tegen in een oude doos.
    De witte Opel Kaptein was mijn 1e auto samen met Harry de Kid. Ik had nog geen rijbewijs, Harry nog geen autoverzekering. Dat koste een keer veul geld, fl 1.200 boete toen we terugkwamen van de Rebel Teds in Helden Beringe.
    Gelukkig hoefden we niet te blazen daar in Limburg want dan waren we nog natter geweest en hadden we niet gewoon ‘goed gedronken en beschonken’ naar huis kenne rijden.

    ‘Casje’

  9. Ger says:

    Ja rooie, je hebt gelijk over Leen Pranger! Dit is mijn Elvis kroegje al vanaf 1976. Met Jo beoefen ik al vanaf mijn 18e karate. Alhoewel ik Jo ook wel ooit vervelende klanten buiten heb zien trappen, die vlogen dan met 1 trap over het hek en dan door de coniferen! Maar over het algemeen had Leen Jo niet nodig. Als je het te bond maakte, trok leen je zo aan je haren over de bar, en sloeg je persoonlijk naar buiten. Dit was altijd lachen, want dat verwachten mensen niet van een kasteleins vrouw. En het maakte Leen echt niet uit of je groot en breed was. Bij heiza ging je eruit!! Bij Princeville was het motto: Meer blauw op straat regelen wij zelf. Ruzie maken of iets vernielen bij de Princeville, tja dan lag bond en blauw, en met je kop open in de goot op de bosdijk.

    • Die Rooie Humzelluf says:

      Kende nagaan Ger, dat ik Dikke Bert heb leren kennen in ’76, bij Joop van Doren, de doko op het pastoor van Arsplein.. Toen kende ik Jo en Leen nog niet, maar had al wel zwaar het Elvis-virus te pakken. Princeville zal voor mij altijd ‘n thuis zijn, ook al kom ik er veul te weinig. Vraag Leen eens naar het verhaal van de Muis, met z’n kammetje, ha. Marianne; ben voorbereid dat deel 3 wat zwaarder en zwarter wordt, schat. Keep rockin’, y’all! Frans

      • Ger says:

        Hoi Frans, misschien moeten we een keer iets afspreken bij de Princeville! Dan kan Leen dat verhaal van die muis zelf nog een keer vertellen tegen al dat grijs tuig (ha ha). Ik zal het ongetwijfelt al wel een keer gehoord hebben. Lekker zuipen en babbelen onder het genot van een overdosis Elvis muziek!! We zetten de datum dan wel op dit blog, zodat iedereen die hier leest of schrijft, ook kan komen.

        • Ger says:

          Als het die mop is over die muis die mee naar de kroeg gaat, dan weet ik het wel. Is de enige mop die ik kan onthouden ha ha, is een hele goeie!

        • Die Rooie Humzelluf says:

          Goei plan! As ik vooruitzicht heb da’k naar Eindhoven kom, laat ik het weten. Via hier; Deze brasserij, ha.

  10. Harry says:

    Prachtig stuk, had hoge verwachtingen na Deel I, maar ze zijn waargemaakt. Mooie youtube compilatie ook! Complimenten, op naar Deel III !

  11. Marianne says:

    Geweldig!!! Oude tijden herleven, vroeger werkend bij Broodje Paul, keek ik uit op “vlucht”, de Rebels, die af en toe een broodje kwamen eten en die ik dan ook regelmatig ontmoette bij Mac Taple! Als ik dit zo allemaal lees, overvalt me een gevoel van heimwee naar die tijd, wat moet de nieuwe jeugd toch veel missen.
    Ik kijk uit naar deel III,
    groetjes Marianne

Laat een reactie achter bij Maakt niets uit Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>